Heerlijk zo’n weekend als dat ik nu heb gehad. De zon liet zich goed zien. Zo goed dat ik verbrand ben. Ondanks mijn brave insmeer-actie ben ik kreefterig. Vooral mijn scheiding en nek moesten eraan geloven. De rode wangen zie ik maar als ‘gezonde’ kleur. En als kers op de slagroom, het neusje van de zalm en het topje van de ijsberg…Het weekend in Assen op het TT Circuit doorgebracht. Vriendlief houdt van racen. Het liefst zo plat mogelijk door de bocht, de snelste ronde tijd en zo hard mogelijk. En waar kan dat beter dan op het circuit? Nergens dacht ik zo. En dus zaten wij in Assen.

Ik stond netjes klaar op het dak met uitzicht op het hete asfalt. En terwijl ik daar stond zag ik iemand keihard onderuit gaan. Meneer in kwestie bleef liggen en werd door het ambulance personeel van het asfalt ‘afgeschraapt’ en meegenomen. Fijn om dat even te zien voordat je vriend het asfalt op gaat. En als je dan de motoren hoort starten, dan stijgt je bloeddruk. Stiekem voel je je hart in je keel. Ondanks het feit dat het erg leuk is om te zien. En daar gaat ‘ie dan. Netjes door de bochten, hoge snelheden en geen probleem. Een zuchtje van opluchting als er vlaggen de lucht in gaan en het einde sessie is. Alles ging goed. Alles was leuk. De snelheid liep erg hoog op (even opscheppen: 260 km/h met een gemiddelde ronde tijd van 2 min 08 sec).

                                          Op ‘t asfalt

En nu zijn we weer thuis. Na een vermoeiend maar erg geslaagd weekend. De foto’s staan op de mobiel voor de opschepmomenten. Poes is weer blij met gezelschap. En het bed roept: Janine!!! Kom je boven?!