Misschien is Kunst toch subjectief…

                                                                   …Ik krijg een herkansing!

          Hey Jij!

                                   Zie je me zitten? Daar boven! Op die Roze Wolk!

Heerlijk zo’n weekend als dat ik nu heb gehad. De zon liet zich goed zien. Zo goed dat ik verbrand ben. Ondanks mijn brave insmeer-actie ben ik kreefterig. Vooral mijn scheiding en nek moesten eraan geloven. De rode wangen zie ik maar als ‘gezonde’ kleur. En als kers op de slagroom, het neusje van de zalm en het topje van de ijsberg…Het weekend in Assen op het TT Circuit doorgebracht. Vriendlief houdt van racen. Het liefst zo plat mogelijk door de bocht, de snelste ronde tijd en zo hard mogelijk. En waar kan dat beter dan op het circuit? Nergens dacht ik zo. En dus zaten wij in Assen.

Ik stond netjes klaar op het dak met uitzicht op het hete asfalt. En terwijl ik daar stond zag ik iemand keihard onderuit gaan. Meneer in kwestie bleef liggen en werd door het ambulance personeel van het asfalt ‘afgeschraapt’ en meegenomen. Fijn om dat even te zien voordat je vriend het asfalt op gaat. En als je dan de motoren hoort starten, dan stijgt je bloeddruk. Stiekem voel je je hart in je keel. Ondanks het feit dat het erg leuk is om te zien. En daar gaat ‘ie dan. Netjes door de bochten, hoge snelheden en geen probleem. Een zuchtje van opluchting als er vlaggen de lucht in gaan en het einde sessie is. Alles ging goed. Alles was leuk. De snelheid liep erg hoog op (even opscheppen: 260 km/h met een gemiddelde ronde tijd van 2 min 08 sec).

                                          Op ‘t asfalt

En nu zijn we weer thuis. Na een vermoeiend maar erg geslaagd weekend. De foto’s staan op de mobiel voor de opschepmomenten. Poes is weer blij met gezelschap. En het bed roept: Janine!!! Kom je boven?! 

             Kunst is dus subjectief, maar net niet in mijn geval…

                                                                                           …Toos-school-Loos hiero!

Ik ben op het moment druk bezig met kunst. Dit omdat ik 6 april 2010 voor een commissie moet verschijnen die gaat bepalen of mijn kunst kunstzinnig genoeg is om mij toe te laten op de opleiding naar keuze. Voor deze opleiding, Docent beeldende kunst en vormgeving, moet je creatief en ruimdenkend zijn. Enige vaardigheden met de kwast is een pre. Nu ben ik natuurlijk vol met enthousiasme begonnen met tekenen, schetsen, schilderen, solderen, zagen, lijmen, knippen en plakken. Allemaal om kunst te maken. Maar wat is dan kunst?

Kunst vertrekt vanuit de kunstenaar en is in de eerste plaats de subjectieve expressie van een mens.

Maar als het een subjectieve expressie is, hoe kan die commissie dan bepalen of mijn werk goed genoeg is? Ik vind het goed. En ik vind het mooi. En ik heb er keihard aan gewerkt. Want kunst is persoonlijk. Jij en ik hoeven niet hetzelfde mooi te vinden. Hou jij van spruitjes dan kook ik liever iets anders. En als jij dan lekker aan de spruitjes zit, freubel ik nog even verder. Want voor ik het door heb is het 6 april. En dan moet mijn spijkermannetje op de brug klaar zijn. Mijn schilderijtjes ingelijst en mijn foto’s afgedrukt. Nog genoeg te doen dus. Maar ik heb er zin in! Ik ga op volle toeren. Want de nachten zijn lang en de nachtrust is kort.

Is dit kunst? Ja! Dit is kunst! En waarderen zul je het!

Het is zaterdag op zondag nacht. En mijn dag duurt lang. Ik ben druk bezig met dingen in huis. En toch voel ik mij verveeld. De tijd kruipt voorbij en het is nog steeds weekend. Ik wil dat het weekend voorbij zal zijn. Dat het begin van de nieuwe week daar is. Een nieuwe week met nieuwe mogelijkheden. Een week waarin de tijd stopt met kruipen en zal rennen als een speer. Dat mijn huis opgeruimd is en mijn terrarium af. Het zal eruit zien alsof het nooit rommelig is geweest. Ruiken naar bloemen zal het. Voelen als een frisse lente bries die langs je gezicht streelt.

Tijd kruipt alsof ze alle tijd heeft. Tijd vliegt voorbij alsof er nooit tijd genoeg is. Zal tijd ooit gaan zoals tijd bedoeld is? In het tempo zoals het hoort. Waarbij wij ons allen goed voelen. Laat tijd stil staan op de momenten dat we meer tijd willen hebben. Laat tijd vliegen als we niet weten wat we met de dagen moeten. En laat tijd ons de kans geven onszelf te zijn. Zodat we kunnen laten zien wie we zijn. Hoe kan het dat ieder dezelfde hoeveelheid tijd heeft? Maar dat tijd met dagen snel gaat en langzaam. Tijd speelt graag het spel van snelheden. En tijd is de enige die weet hoe het spel werkt. Ze lacht van binnen. En vliegt wanneer ze vliegen wil. Kruipt wanneer ze kruipen wil. En vooral, ze staat stil wanneer ze stil wil staan.

In sommige situaties is het lastig om je te laten gaan. Maar soms is het helemaal niet zo moeilijk. Tenminste, dat zou je zeggen. Toch ben ik een van die mensen die pro’s en cons gaat verzinnen. Een excuus voor uitstel van executie noem ik het maar. En ik ben goed in uitstellen. En dan niet zomaar goed. Nee, ik ben er een ster in. Een kei. Ik heb de kunst van het uitstellen goed onder de knie. En toch, soms moet je jezelf toelaten om te laten gaan.

Zoals vandaag. Ik heb uber-roze-snoopy-instap-sloffen gekocht. Oja, met hartjes en al. Met de gedachte dat mijn sloffen toch al kapot zijn en grappige, foute sloffen geen kwaad kunnen. Nu hoor ik mensen denken, is dat laten gaan? Og, het zijn de kleine dingen die het hem doen. Het begint vaak bij kleine dingen. En zodra je daaraan toegeeft, is er geen rem meer.

Dus mijn rem is gedeeltelijk weg. Ik ben direct met het afbouwen van mijn terrarium begonnen. Sms me de pleures. Klets iedereen de oren van de kop. Ben niet moe te krijgen. Geniet van alles om me heen en dus laat ik me gaan. Oja, en enorm vergeetachtig. Kleine bijkomstigheid als ik enthousiast met klusjes begin (zoals het terrarium).

Om mij heen is het winter en ik heb het koud. Maar in mijn hoofd is het voorjaar.

In gedachte zit ik even bij afgelopen zondag, valentijnsdag. De dag dat je jouw geliefde kan laten zien hoe speciaal hij/zij voor je is. Een beetje extra aandacht dus. En dus ben ik gaan opzoeken waarom. Waarom op de 14e van februari? Waarom krijgen we niet een beetje extra liefde op andere dagen? Want dan staan bloemen ook best leuk op de vaas. En zo kwam terecht bij de wondere wereld die ook wel wikipedia genoemd wordt.

En dan nu een geschiedenis lesje:

Sint Valentijn, dat is waar het allemaal om gaat. In het jaar 496 riep paus Gelasius 1 14 februari uit tot de dag van de heilige Sint Valentijn. Maar wie is die Sint Valentijn? Nou, dat is dus niet geheel bekend. We hebben de keuze uit een priester uit Rome en een bisschop van Terni. Beide werden ze in de 3e eeuw vermoord. Om het even gezellig te houden. Maar wat heeft dat met de liefde te maken denk ik dan. Om nou even niet te lang van stof te zijn…Een romeins vruchtbaarheidsfeest, Lupercalia, werd vervangen door valentijnsdag. Lupercalia was een eerbetoon aan de vruchtbaarheidsgod Lupercus. Maar omdat dit feest heidens was volgens het christendom, werd het verboden. En zo werd Lupercalia vervangen door valentijnsdag.  Zo wordt er aan de sint gedacht, en zijn we bezig met onze liefde. Amerika heeft het anonieme liefdesverhaal de lucht in gebracht. En sinds de jaren 90 is het een commercieel succes in Belgie en Nederland.

Maar voor een dag met zoveel geschiedenis, heb ik er niks van gemerkt. Geen bonbon, geen roos en geen anoniem kaartje in de bus. Want ookal is het ‘feest’ sinds de jaren 90 populair. De meeste mensen die ik ken vinden het maar commerciele onzin. Een feest van de winkelier. Zonde, want die bloemen hadden best mooi gestaan op de vaas. Al zeg ik het zelf. En zoals het plaatje zegt, een schoon huis, dat is pas liefde!

Woensdag in de avond, zo rond een uurtje of laat. Mijn linkerneusgat weigert om ook maar een beetje lucht door te laten. De beroerdheid was begonnen.

Donderdag in de morgen, zo rond een uurtje of elf. Mijn hoofd stond op spanning. Bij elke vorm van beweging of aanraking was er de mogelijkheid dat mijn hoofd uit elkaar zou ploffen. Dan zouden de muren gesierd worden door rode vlekken en zou ik hoofdloos door het leven moeten. Omdat dit niet het slimste plan was, ben ik maar aan de paracetemol gegaan. Dit zonder enig succes.

Donderdag overdag, zo rond het middag uur en in de avond. De pijn is niet gezellig meer. Mijn humeur daalt tot onder het vriespunt en de kassamevrouw bij de aldi kan geen gezelligheid van mij verwachten. Mijn paracetemol met codeinefosfaat werkt niet met mij mee. Helaas.

Donderdag op vrijdag, zo midden in de nacht. Mijn hoofd wil niet meer. Zelfs mijn dromen worden aangepast aan de hoofdpijn. Bezigheden in de wereld van de fantasie worden plots stop gezet om de hoofdpijn de ruimte te geven.

En dus besluit ik op vrijdag de dokter een bezoekje te brengen. Niet geheel mijn idee van een fijne start van de dag. Maar de kans dat mijn dag fijn zou zijn was al nihil. En dus zat ik daar. Met mijn bleke, pijnlijke hoofdje bij de dokter. Na wat getuur in mijn oren en keel. Wat geklop op mijn hoofd. En wat draaibewegingen met mijn nek ging ik weer op huis aan met een receptje. Antibiotica en pijnstillers. En wat veroorzaakt dit geheel? Kort samengevat: Snot. Mijn pijnlijke, slapeloze nachten. Eeuwige duizeling en slaperigheid van de pillen worden veroorzaakt door snot. En dan niet die ‘schattige’ snotjes die kinderen uit hun neus halen. Nee, bijna vloeibaar. En samen met mijn hersenvocht sijpelt het mijn linkerneusgat uit. En droge hersenen doen pijn.

Loes is hitsig. En als het aan haar ligt, moet de hele wereld het weten. En dan vooral de stoere mannen in de buurt. Helaas voor Loes gaat ze nooit naar buiten, en nog meer helaas voor mij. Ik ben degene die er de dupe van is. Loes vindt in mij de sexy, stoere kater die ze in het echt niet krijgen kan. Dus bij elke beweging die ik maar. Elk geluidje dat uit mij komt. Bij alles wat ik doe, gaat Loes in de ‘neem-mij-houding’. Haar staart gaat omhoog en een beetje opzij. Haar kont gaat de lucht in en mevrouw de poes gooit haar poes in de strijd. Want die wordt direct in mijn richting gedraaid. Dat wordt begeleid door een zangerig gespin met hoge tonen die het geheel wat spannender moeten maken.

Alle voorwerpen in huis zijn zo lief. Want overal wordt mee geknuffeld. Alles moet eraan geloven. Alles ondergaat de Loes-test. Want zacht gaat het er niet aan toe. Knagen op alle hoekjes en kopjes geven tot iets omvalt. En denk dan maar niet dat ik boos kan worden. Ja, soms kan ik het wel. Maar Loes heeft inmiddels een hoog niveau bereikt in de ‘neem-mij-houding’.

En dat zet mij aan het denken. Als katten zo overdreven geil doen, zo opzichtig met zichzelf te koop lopen. Hoe zou dat zijn als wij mensen dat zouden doen. En dan heb ik het niet over de uitzonderingen die er al als goedkoop bijlopen. Maar als wij vrouwen, wij allemaal, nu eens enorm goedkoop gaan doen als we op ons meest vruchtbare moment zijn. Wat moet dat dan een enorm gekkenhuis worden. Want de mannen worden gek. Die weten van gekheid niet waar ze als eerste moeten zijn. En wij vrouwen maar met ons kontje draaien. Want dat is waar het natuurlijk om gaat. En dat begint al op jonge leeftijd. Zo rond het begin van de pubertijd. Want kleine Loes hier is zelf ook nog maar een kleintje met haar 8 maanden oud.

Ben ik blij dat die grote, stoere katers niet bij haar kunnen komen. Want in groepsverkrachtingen hebben we vandaag geen zin. En ben ik dan vooral blij dat wij vrouwen niet zo goedkoop met ons kontje hoeven te draaien als we vruchtbaar zijn. Want het is echt veel te koud buiten!